Rogówka

Mar 27

Rogówka łączy się z twardówką, bo, podobnie jak ona, wchodzi w skład błony włóknistej oka. Jest to przezroczysta i gładka błona, bardziej wypukła od twardówki. Miejsce łączenia się tych dwu błon nosi nazwę bruzdy twardówki. Rogówka ma kształt lekko nieregularnej kuli, jej średnica pozioma to ok. 11,6 mm, pionowa – 11,2 mm. Grubość jej natomiast waha się od 1 do 8 mm. Nie znajdują się w niej naczynia krwionośne ani nerwy, stąd jest przejrzysta, a stałą jej wilgotność zapewnia ciecz łzowa (stężenie soli kuchennej w owej cieczy wynosi niecały 1%), którą produkują i wydzielają gruczoły łzowe. Jednak nie zawsze rogówka jest zupełnie przezroczysta – praktycznie tylko u najmłodszych, w miarę dorastania powoli mętnieje, żeby w okresie starości wytworzyć łuk starczy, widoczny najpierw w górnej części rogówki, później podobny łuk wykształca się też w jej dolnej części. Oba łuki łączą się tworząc obwódkę starczą. Kiedy człowiek się starzeje, jego gruczoły łzowe produkują i wydzielają mniej łez, co jest powodem między innymi właśnie mętnienia rogówki. Łzy produkowane są ciągle w ilości potrzebnej do prawidłowego działania oka, natomiast większa ich ilość wydzielana jest np. przy mechanicznym uszkodzeniu rogówki. Rogówka jest niezwykle wrażliwa na wszelkie urazy, ponieważ w jej przedniej części występuje obficie unerwiony nabłonek przedni, szybko się regenerujący. Nie wszystkie jednak urazy są tak łatwe do wyleczenia, po niektórych na rogówce mogą pozostawać blizny.